Skład chemiczny spoiw nierdzewnych stali austenitycznych dobierany jest w taki sposób aby po zakrzepnięciu materiału w strukturze występowała niewielka ilość ferrytu delta w celu zachowania dobrej odporności spoiny na pękanie gorące (lepsza rozpuszczalność  zanieczyszczeń w ferrycie niż w austenicie).

W przypadku stali dla których wymagana jest szczególnie wysoka odporność korozyjna należy tak dobrać spoiwo aby po zakrzepnięciu uzyskać całkowicie strukturę autentystyczną. Bezpośredni pomiar zawartości ferrytu delta jest możliwy tylko metodami metalograficznymi. Metody metalograficzne z powodu skomplikowanej preparatyki nie nadają się do rutynowej oceny zawartości ferrytu delta w stalach odpornych na korozję. Korzystając z faktu, że ferryt w przeciwieństwie do austenitu jest fazą ferromagnetyczną opracowano metody polegające na pomiarze indukcji magnetycznej, zawartość ferrytu wyliczana jest z przenikalności magnetycznej badanego materiału. Laboratorium dysponuje przenośnym ferrytoskopem (ferrytomierzem) Fisher MP30 podającym zawartość ferrytu zarówno w  procentach ferrytu jak i liczbie ferrytowej (FN).